Sacred Walks

STEMMEN VAN INDIAANSE VROUWEN< Ankh Hermes, ISBN 978 90 202 04872

De uitvoering van dit boekje is prachtig en alleen al een eerbetoon aan de wijsheid, kracht en schoonheid van de Indiaanse vrouw, zoals op de achterkant vermeld staat dat dit boek moet voorstellen. Een collectie authentieke foto's en uitspraken van Indiaanse vrouwen over hun vroegere leven in de nomadische stammen.

Het boekje is echter eerder antropologisch van aard, dan vol met spirituele lessen, alhoewel in het  dagelijkse leven van de Indiaanse vrouw de verbondenheid met de Bron altijd een grote rol speelde waar ook dit boekje van getuigt.

Zoals ook in onze blanke wereld was de voornaamste taak van de Indiaanse vrouw echter vooral de opvoeding van de kinderen.  Grootouders speelden daarin ook een belangrijke rol; op blz. 99 staat:

Indiaanse mensen hielden meer van hun kinderen dan van wat ook, want zij waren de hoop voor de toekomst en de rechtvaardiging van de zorgen en problemen van hun ouders. Ze waarborgden de voortzetting van de familie en bleven de eer ervan hooghouden. Ze waren een bijzonder geschenk van de Schepper en de belofte van een stralende en gelukkige toekomst. Een groot deel van onze tijd en aandacht concentreerde zich op hen, maar ze brachten vooral veel tijd door met hun grootouders, omdat zij zowel de meeste vrije tijd hadden om aan hun verzorging te wijden als de wijsheid om aan de volgende generatie door te geven. Hun ouders waren in de bloei van hun leven en waren vaak te druk met werken en voedsel zoeken om hun de volledige aandacht te geven die ze verdienden. Ons belangrijkste zelfgevoel en gevoel van continuïteit kregen we dus van de heel oude mensen, die erg vriendelijke, voorzichtig, zorgzaam en verstandig met ons omgingen, vooral toen we kinderen waren.

In de Indiaanse nomadische stammen jaagden de mannen, ze voerden oorlog, en de vrouwen zorgden voor de kinderen, afgewisseld met veel ceremoniën.  Eigenlijk is dat, als je het zo leest, niet veel anders dan in onze westerse culturen van veeleer. Sterker nog, inmiddels hebben wij zulke geëmancipeerde vrouwen die hun leven ook werkend doorbrengen, dat de grootouders bij ons ook een belangrijkere rol zijn gaan spelen bij de opvoeding.

Er staat ook een passage in, die waarschijnlijk niet goed valt bij de huidige geëmancipeerde vrouw, vooral niet bij degenen die niet in staat zijn buiten hun normale tijds-en cultuurlijnen te denken, maar die tegelijkertijd wel weer het gevoel geven van een cultuur die we ook in het Westen maar al te goed kennen uit het verleden en waar we terecht of onterecht maar wat blij zijn dat we daar van af zijn:
'Traditioneel advies voor vrouwen over trouwen:
Als je met een man trouwt en je wilt er zeker van zijn dat hij altijd bij je blijft, werk dan voor hem. Met werk zul je altijd in staat zijn mannen bij je te houden. Als je je werk tot tevredenheid van je echtgenoot doet, zal hij je nooit verlaten. Doe niet alsof je met een aantal mannen tegelijk getrouwd bent. Leid een kuis leven. Als je niet luistert naar wat ik je zeg en je bent je echtgenoot ontrouw, zullen alle mannen je beschimpen. Ze zullen alles tegen je zeggen wat ze willen (en niemand zal het voor je opnemen).
Gedraag je niet hooghartig tegen je echtgenoot. Doe alles wat hij je opdraagt. Je zult vriendelijkheid terugkrijgen als je je echtgenoot gehoorzaamt, want hij zal je op dezelfde manier behandelen.' (blz. 106)

De foto's
Er staan veel prachtige en authentieke foto's in het boek van Indiaanse vrouwen. De foto's hebben een krachtige uitstraling. Maar er valt me ook iets op.  Van alle foto's die in het boek staan, en dat zijn er heel wat, staan slechts twee vrouwen lachend met open mond op de foto waardoor je hun tanden kunt zien. Op alle andere foto's staan de vrouwen zoals ze zijn, niet direct lachend, soms wel met pretoogjes, maar met gesloten mond. Daardoor krijg je het gevoel dat ze een geheim bewaren, het heeft iets mystieks.
Vergelijk je dat met de foto van Janine Pease, die de inleiding schreef, dan zie je iemand zoals op alle foto's tegenwoordig, lachend en met ontblote tanden.  De foto's die wij tegenwoordig van vrouwen publiceren zijn niet zo authentiek, ze hebben allemaal iets gemaakts,  alsof het verplicht is lachend op een foto te staan met wit gebleekte tanden of kunstgebit.
In dit verband een laatste quote uit het boek van Belle Highwalking, een Noordelijke Cheyenne:
Ik denk aan de manier waarop ik vroeger leefde, toen we bessen plukten en wilde groenten zochten en konijnen, korhoenders, stekelvarkens en bevers aten. Het was een goed leven, toen je at wat je verzamelde en gedroogd vlees at. Later begonnen mensen moestuinen aan te leggen, ze verbouwden vooral aardappels en mais. We maakten gedroogde mais, en de oude dames hingen ook gedroogde pompoenen op die we met mais kookten. We aten alles en we werden er sterk van. We hadden sterke tanden en niemand was tandeloos. Sinds we het voedsel van de blanken eten, zijn we tandeloos geworden en dragen we kunstgebitten. (blz. 137).

Samengevat: dit boekje is totaal niet wat ik ervan verwacht had, met zoals gezegd eerder een antropologische benadering dan een spirituele, maar desalniettemin is het een heel mooi kijk-en bladerboekje, van hoge kwaliteit (glanspapier), een boekje waar je telkens even opnieuw inkijkt of leest! En het gekke is, het inspireert je dag daarna wel, zelfs het gewone Indiaanse leven van vroeger gericht op feitelijk niets anders dan de familie en de opvoeding van kinderen (zoals dit boekje je bijna doet denken), is verweven met een dagelijkse verbondenheid met Great Spirit, en dat voegt iets toe aan ons dagelijkse mondaine leven!

De samenstellers van het materiaal van dit met boekje hebben een leuke website met allerlei gratis Indiaanse ontwerpen: www.worldwisdom.com , waar de twee foto's ook vandaan komen. Er staan ook een aantal foto's uit dit boekje op, maar er staat meteen bij dat het alleen voor persoonlijk gebruik is, dus ik zou zeggen, schaf daarvoor zelf het boekje aan:-)

 KLIK HIERONDER OM TE BESTELLEN

.